عبرت آموزترین رخـــداد زنـدگی، سـرآغازحیـــات آخرتی و پایـان زندگانی مـادي است. مرگ، مهر خاتمی بر تمامی آمال انسان است. ازاین رو، هم از نظر آغاز زنـدگی تازه و هم از نظر بریـدن از لذتها و دلبسـتگی هاي طبیعی براي انسان، بسیارحساس و بااهمیت است. همه ما مى‌دانيم كه مى‌ميريم اما غفلت از اين مردن، غفلت از قبر، غفلت از قيامت، غفلت از جهنم، غفلت از نعمتهاى بهشت داريم. اين غفلت ما را بيچاره كرده. انسان باید شبانه روز يك مرتبه، دو مرتبه، ســه مرتبه، در خود فرو رود. به فكر مرگ بيفتد. غفلت از امر آخرت و مراحل بعد از مرگ و ســختى‌هاى آنكه معلول غرور و غرق شدن در دنيا و امور مادى است. خداوند در قرآن کریم در این باره میفرماید: « يَعْلَمُونَ ظَاهِرًا مِنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ» ( سوره روم آیه 7) ؛ ظاهرى از زندگى دنيا را مى‌دانند و از آخرت غافلند.